Hayatımız boyunca ne çok şeyi başkalarının gözünden değerlendirmeye çalışıyoruz. Nasıl göründüğümüzü, hakkımızda ne düşündüklerini, bizi sevip sevmediklerini, takdir edip etmediklerini fazlasıyla önemsiyoruz. Bazen bir insanın tek bir sözü günümüzü karartıyor, bazen bir bakışı kendimizi sorgulamamıza neden oluyor. Farkında olmadan kendi değerimizi başkalarının düşüncelerine teslim ediyoruz.
Peki, neden?
Neden kendimizi başkalarının beğenisine göre şekillendirmek zorunda hissediyoruz? Neden herkes tarafından anlaşılmayı, sevilmeyi ve kabul görmeyi bekliyoruz? Oysa hepimiz biliyoruz ki insanları memnun etmek, dünyanın en zor ve çoğu zaman da en gereksiz uğraşlarından biridir.
Çünkü herkes bizi kendi karakteri, kendi vicdanı, kendi bakış açısı ve kendi dünyası kadar tanır. Kimi iyiliğimizi görür, kimi kusurumuzu arar. Kimi sessizliğimizi olgunluk olarak değerlendirir, kimi yanlış anlar. Kimi dürüstlüğümüzü takdir eder, kimi bundan rahatsızlık duyar.
İşte tam da bu yüzden kendimizi başkalarının gözünden tanımlamaktan vazgeçmeliyiz.
Unutmayalım ki değerli olmak için herkese kendimizi ispatlamak zorunda değiliz. Her eleştiriye cevap vermek, her yanlış anlaşılmayı düzeltmek, her haksızlığa karşı kendimizi anlatmak zorunda da değiliz. Bazen susmak bir olgunluktur, bazen uzaklaşmak bir özsaygıdır, bazen de yolumuza bakmak en güzel cevaptır.
Hayatta en büyük kayıplarımızdan biri, başkaları bizi beğensin diye kendimizden uzaklaşmamızdır. Birilerine yaranmak uğruna düşüncelerimizden vazgeçmek, kabul görmek uğruna karakterimizden ödün vermek, sevilmek uğruna olmadığımız biri gibi davranmak…
Bütün bunlar bizi biz olmaktan uzaklaştırır.
Oysa insanın gerçek zenginliği makamı, parası, çevresi ya da başkalarının kendisi hakkında söyledikleri değildir. Gerçek zenginlik; temiz bir vicdan, sağlam bir karakter, dürüst bir duruş ve insan kalabilme becerisidir.
Gelin, artık kendimizi başkalarının terazisinde tartmayalım. Kıymetimizi insanların alkışlarına, övgülerine veya eleştirilerine göre belirlemeyelim. İyi insan olmanın karşılığını her zaman insanlardan beklemeyelim.
Çünkü herkesin gönlüne giremeyiz. Herkesin bizi anlamasını sağlayamayız. Herkesin hayatında aynı değeri taşımamız da mümkün değildir.
Ama kendimize karşı dürüst olabiliriz. Vicdanımızla barışık yaşayabiliriz. Kimse görmese de iyilik yapabilir, kimse takdir etmese de doğru bildiğimiz yoldan yürüyebiliriz.
Sonuçta mesele başkalarının gözünde ne kadar değerli olduğumuz değil, kendi gözümüzde ne kadar insan kalabildiğimizdir.
Unutmayalım: Başkalarının bakışları değişebilir, düşünceleri değişebilir, sevgileri bile değişebilir. Ama kendimize duyduğumuz saygıyı kaybedersek, yeniden kazanmak çok daha zordur.
Değerimizi başkalarının gözünde aramayalım. Çünkü gerçek değer, başkalarının bize biçtiği ölçüde değil, bizim nasıl bir insan olduğumuzda saklıdır.
